هدف كتابى كه پيش روى شماست، سرگذشت فيزيك نوين، بيشتر شناساندن فيزيك معاصر است نه فهماندن آن. فيزيكى كه با صفاتى مانند دشوار، پيش‏بينى‏نشدنى، گُستاخ و واكنشگر شناخته شده است. وانگهى اين سخنها تازه نيست. تاريخ فيزيك سرگذشتى پر از پيكار و نفى و اثبات است و پر از شاهراهها و بن‏بستهاست. تصوير «عِلمِ خاص» از آن، فقط بيان سلطه گذراى يك جهان‏نگرى است (سلطه كيفيت با ارسطو، سپس مكانيك، انرژى، الكتريسيته، نسبيت و كوانتوم). دقيقتر كه نگاه كنيم، مى‏بينيم كه مفاهيم آن از ميان دودليها سربرآورده‏اند. بيشتر، پيروانش بوده‏اند كه بر آنها جامه تقدس پوشانده‏اند. آنچه فيزيك در پى آن است به‏هيچ‏وجه آن چيزى نيست كه در آموزش آن ارائه مى‏كنند؛ حتا مى‏شود گفت كه نفى آن است. با گذشت زمان، پيچيدگى نه تنها كاهش نمى‏يابد، بلكه روبه‏افزايش است: طبيعت مقاومت مى‏كند.  با وجود اين، در اين سرگذشت با ثابتهايى نيز برخورد مى‏كنيم. فيزيكدانان به فرضيه‏هاى جسارت‏آميز، ضد شهودى و برخلاف عقل سليم گرايش دارند. آنان با بى‏اعتنايى به طبيعت نمى‏نگرند، آن را به پرس‏وجو مى‏كشند، مى‏چلانند، بيش از اندازه ساده مى‏كنند. همچنين، در فروكاست نظريه‏هاى پيشين شهره‏اند (اين كار را «پيشرفت» مى‏گويند)، مى‏كوشند توصيف جهان را زير پرچم مفهومى يكتا وحدت بخشند (آن را «برساخت، سنتز» مى‏گويند). هرگاه از چنين كارى نتيجه بگيرند، پيش از همه خود فيزيكدانان شگفت‏زده خواهند شد و خواهند گفت مگر چنين چيزى شدنى است.