هنر مدرنيسم در نوع خود كتابى كم‏نظير است، بويژه از اين نظر كه آن را هنرمندى متفكر و درگير در مسائل پيچيده هنر مدرن و معاصر نوشته است. 

    ساندرو بُكولا در سال 1913 در بندر ترى‏ئِسته (ايتاليا) متولد شد. دوران كودكى و نوجوانى را در ايتاليا و ليبى گذراند. در مدرسه عالى هنر و فن بازِل آموزش ديد. فعاليت هنرى‏اش را از سال 1949 با نقاشى آغاز كرد و در طى سال‏هاى بعد در عرصه‏هاى طراحى گرافيك، مجسمه‏سازى و طراحى نمايشگاه به كار پرداخت. اخيراً نيز به تصويرپردازى ديجيتالى و كار ويديويى روى آورده است. او پس از دوره‏هاى طولانى زندگى و كار در بازِل، بارسلُن و پاريس، از سال 1970 در زوريخ اقامت گزيده است؛ اما همچنان به فعاليت‏هاى فرهنگى در ديگر كشورهاى اروپايى ادامه مى دهد، از جمله: بنيانگذارى موزه هنر مردمى ئورتا دِ سان‏خوآن (در اسپانيا) و برپايى نمايشگاه «كرسى‏هاى افريقايى» (در آلمان، فرانسه، دانمارك، اتريش و بلژيك). او همچنين آثار هنرى خود را در زوريخ، ژنو، ونيز، پاريس، لندن، اُسلو، برلين، نيويورك، كاراكاس و توكيو به نمايش گذاشته است. 

    بُكولا كه همواره مى‏كوشيد با مطالعات علمى به كار خلاقه‏اش عمق بخشد، در دهه 1970 در يك دوره سمينار روانكاوى شركت كرد. شناخت رويكردهاى نوين روانكاوى نه فقط در درك عميق‏تر تجربه هنرى خودش مؤثر بود، بلكه يكى از پايه‏هاى كار پژوهشى او را شكل داد. بر اين مبنا و با پشتوانه مطالعات وسيع در تاريخ فرهنگ غرب كار نويسندگى را از سال 1981 آغاز كرد و در يك سلسله مقاله و كتاب به طرح نظريه‏هايش درباره تاريخ اجتماعى و روانشناسى هنر پرداخت. كتاب‏هاى او عبارت‏اند از: تجربه عدم قطعيت در هنر معاصر (1987)؛ 

هنر مدرنيسم (1999)؛ زمان‏بندى‏ها: هنر مدرنيسم 2000-1870 (2001). او همچنين ويراستار و نويسنده يكى از مقالات كتاب كرسى‏هاى افريقايى (1994) بوده است. تأليفات او به آلمانى، انگليسى و زبان‏هاى ديگر انتشار يافته‏اند. كتاب حاضر از متن انگليسى ترجمه شده است. 

    هنر مدرنيسم، مهم‏ترين كتاب بُكولا، حاصل ده سال پژوهش روشمند است. مؤلف يك دوره دويست ساله از تاريخ غرب (دهه 1790 تا دهه 1990) را مورد بررسى و تحليل قرار مى‏دهد. تحولات موازى در علم، فلسفه، سياست و تاريخ اجتماعى سده بيستم را پى مى‏گيرد و بر وجوه ارتباطى آنها و پيوندشان با جريان هنر اين دوران تأكيد مى‏كند. پژوهش گسترده او نه‏فقط سبك‏ها و جنبش‏هاى هنرى، بلكه همچنين خصوصيات زندگى و آثار بسيارى از هنرمندان سده‏هاى نوزدهم و بيستم را دربر مى‏گيرد (صفحاتى كه به تحليل كار مارسل‏دوشان و يُزف بويس اختصاص يافته از درخشان‏ترين فصول اين كتاب است). 

    بُكولا ديدگاه و روش تحقيق خود را به طور مبسوط در مقدمه كتاب شرح داده است. ضوابط تحقيق او بر مبناى سه تز اصلى استوار شده‏اند: 

    تز نخست. تلفيق امر عينى و امر ذهنى و يا وحدت دو عنصر آپولونى/ ديونوسوسى (به‏تعبير نيچه) شرط تعيين‏كننده هر تجربه هنرى است. اين دو اصل متضاد را مى‏توان به همه رفتارهاى فردى و جمعى بشر تعميم داد. از جنبه روانشناختى، دو اصل مزبور با دو مؤلفه سازنده خود (self) يعنى قطب خودنمايانه و قطب آرمانى‏شده مطابقت دارند: باورِ خود به يكتا و بى‏همتا بودن در يك سو، و مجموع ارزش‏ها و اصول مورد قبول او در سوى ديگر. قطب خودنمايانه و قطب آرمانى‏شده جدايى‏ناپذيرند. «اگر به هر دليلى - خواه سركوب شدن، خواه از هم گسيختن - كوشش‏هاى يكى از دو قطب براى دستيابى به خودآگاهى و امكان تحقق خود نافرجام بماند، آفريده هنرى دچار نوعى بى‏محتوايى آشكار خواهد شد. به عبارت ديگر، كوشش‏هاى هر دو قطب فقط در گستره رويارويى ديالكتيكى آنها امكان تحقق مى‏يابند.» 

    تز دوم. مدرنيسم به مثابه يك عصر فرهنگى مستقل و داراى پارادايم خاص از حدود سال 1870 آغاز مى شود و تحولى منسجم، پيوسته و بامعنا را نشان مى‏دهد. ايده اساسى مدرنيسم - تصور واقعيت نامشهود و وحدت بنيادين كل هستى، نظم عام و فراگير نيروهاى فيزيكى، زيستى، روانى و فكرى - فرم و بيان هنرى نوينى را ايجاب مى‏كند. سير تحول هنر مدرنيسم را مى‏توان در مراحل پيشاكلاسيك، كلاسيك، پساكلاسيك، مَنريسم و بارُك پيگيرى كرد. 

    تز سوم. تحول هنر مدرنيسم با چهار نگرش بنيادين (رئاليستى، ساختارى، رُمانتيك و سمبوليستى) مشخص مى‏شود. اين نگرش‏ها با يكديگر پيوند دارند، اما تقدم يكى از آنها تعيين‏كننده ويژگى آثار و شيوه بيان هنرمند است. البته امكان دارد كه هنرمندى در فرايند تحول فردى مسير خود را تغيير دهد. 

    بُكولا تز نخست را در تحليل روانكاوانه شخصيت هنرمندان و محتواى آثارشان به كار مى‏گيرد. بر مبناى تزهاى دوم و سوم مدلى براى توضيح كار هر هنرمند از جنبه‏هاى روانشناختى، سبْكى و تاريخى در متن تحول مدرنيسم و در ارتباط با آثار هنرمندان ديگر ارائه مى‏كند. بررسى تحليلى او بر اين اساس تا مرحله فروپاشى ارزش‏ها و معيارهاى هنرى مدرنيسم پيش مى‏رود و با نقد جريان هنر پُست‏مدرنيستى به پايان مى‏رسد. هنر مدرنيسم، كتابى است پرمحتوا كه مباحث آن - گرچه گاه پيچيده و نيازمند تأمل و بازخوانى - مى‏تواند شناخت ما را از هنر مدرن عمق بخشد و يا حتى دگرگون سازد. 

نمونه اي از صفحات كتاب